Het sneeuwt, wat een bijzondere avond om nu te gaan waken. Zo vredig! De deur wordt open gedaan door Mevr. Het eerste wat zij zegt... welkom, wat een bijzondere avond he? Het sneeuwt zo hard, alles ziet er veel mooier uit nu. In de kamer zit een dierbare vriend van meneer, zichtbaar aangeslagen door het grote verdriet wat hij voelt. We staan aan het bed van meneer en mevrouw begint haar verhaal/overdracht. Ik vraag haar of we even in de kamer zullen gaan zitten, zodat meneer ons niet kan horen praten 'over hem'. Maar hij is al heel ver weg, zegt mevrouw, hij hoort ons toch niet. Ik geef aan dat we dat niet zeker weten, of hij ons kan horen. Wel geef ik aan dat, als ik haar was, niet naar bed zou gaan, omdat ik het idee heb dat het niet meer zo lang zou duren.

De pendule slaat 11 uren als wij binnenkomen. Het geluid galmt door de kamer. We wachten op de laatste slag. “Mijn moeder is er aan gewend, dus laten [...]

HEST verleent af en toe op verzoek van de familie ook hulp aan zieken die in een verzorgingshuis zijn opgenomen. Afgelopen nacht samen met een nieuwe bij Hest [...]

De laatste fase van het leven, Is met alle menselijke emoties doorweven; Soms emotioneel en intens, Soms is 't vertrek de enig resterende wens, Maar wat vaak opvalt [...]

Mijn moeder was stervende. Wij stonden met de hele familie om haar bed. Ze was 93 en had de avond ervoor nog haar zorgen met mij gedeeld, maar [...]

Het was weer zo'n nacht. Het is stil in huis, de meneer waar ik bij waak is in diepe rust. Er gewoon zijn.... Vannacht ben ik er ook [...]